Opublikowano

Wspomnienie brata Alberta – 17 czerwca 2021 r.

św. Brat Albert

 

Adam Bernard Chmielowski (późniejszy brat Albert) urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomii pod Krakowem. Gdy miał 8 lat, umarł jego ojciec, a gdy miał lat 14 zmarła jego matka. Brał udział w Powstaniu Styczniowym. W bitwie pod Mełchowem został ciężko ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej gdzie w warunkach polowych, bez środków znieczulających amputowano mu nogę. W późniejszych latach studiował malarstwo w Warszawie, Paryżu, a następnie w Gandawie i Monachium. W 1874 r. wrócił do kraju i działał jako artysta. Późną jesienią 1879 roku Chmielowski odprawił rekolekcje w konwikcie jezuitów w Tarnopolu. Po rekolekcjach nastąpił zwrot duchowy w jego życiu. Porzucił malarstwo, liczne kontakty towarzyskie i, ku zaskoczeniu wszystkich, w wieku 35 lat, zapukał do furty nowicjatu jezuitów w Starej Wsi koło Rzeszowa, prosząc o przyjęcie na brata zakonnego. Obłóczyny w sutannę zakonną odbyły się 10 października 1880 r., a Wielkie Rekolekcje rozpoczęły się 19 listopada i trwały do 21 grudnia (cały miesiąc w milczeniu po wiele godzin modlitwy dziennie). Prawdopodobnie wtedy Adam Chmielowski załamał się psychicznie. Pod wpływem wyrzutów sumienia i silnych skrupułów stracił wiarę w siebie. Ten kryzys psychiczny był dla jezuitów dużym zaskoczeniem. Ze względu na silną depresję, Chmielowski został usunięty z nowicjatu. W aktach odnotowano: dimissus ob morbum praecipue ob perturbatam rationem (z łac. usunięty z powodu choroby, zwłaszcza zaburzeń umysłowych). Leczył się w Krajowym Zakładzie dla Umysłowo Chorych w Kulparkowie koło Lwowa. Po dwóch miesiącach zakład leczniczy stwierdził, że nie może mu pomóc, wysyłając pismo do jego brata Stanisława, by go jak najszybciej odebrał. Chmielowski wyjechał z zakładu i zamieszkał u brata, który mieszkał dzierżawionym majątku Koziebrodzkich w Kudryńcach, nad Zbruczem. Mimo troskliwej opieki stan jego zdrowia nie poprawiał się. Wtedy proboszcz z Szarogrodu ks. Leopold Pogorzelski, dobry znajomy Stanisława Chmielowskiego, rozmawiając z chorym o Miłosierdziu Bożym wyciągnął go z głębokiej depresji. Przekonał on chorego, że miłosierdzie Boże jest nieograniczone, a dzięki sakramentowi pokuty, Adam odnalazł równowagę wewnętrzną. Chmielowski wrócił szybko do zdrowia i za radą ks. Pogorzelskiego związał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu. Za zgodą bpa Albina Dunajewskiego 25 sierpnia 1887 roku w Kaplicy Loretańskiej w Kościele Ojców Kapucynów w Krakowie przywdział szary habit zakonu św. Franciszka. W dniu swoich obłóczyn napisał: Obiit Adamus Chmielowski, natus est frater Albertus (z łac. Umarł Adam Chmielowski, a narodził się Brat Albert). Rok później 25 sierpnia 1888 r. na ręce biskupa złożył śluby zakonne, dając początek Zgromadzeniu Braci Albertynów, a w trzy lata później założył Zgromadzenie Sióstr Albertynek. W 42 roku życia oddał się temu “co najważniejsze”, czyli pomocy ludziom bezdomnym, dla których zakładał przytuliska i warsztaty uczące pracy. Po prawie 30 latach posługi dziełu miłosierdzia dla najuboższych Brat Albert zmarł w opinii świętości w dzień Bożego Narodzenia 1916 roku. 28 grudnia Kraków żegnał tego „najpiękniejszego człowieka pokolenia” pod przewodnictwem ks. Jana Siemieńskiego. W nabożeństwie pogrzebowym uczestniczyli również bp. Sapieha, bp. Nowak, Arcybiskup Franciszek Szymon, wiele rodzin albertyńskich, księża, zakonnicy, profesorowie uniwersytetu, prezydent miasta wraz z radnymi, a na końcu w kondukcie pogrzebowym szli ubodzy i sieroty z przytuliska. Brat Albert został pochowany w małym grobowcu na cmentarzu rakowickim w Krakowie. Obecnie jego doczesne szczątki znajdują się pod ołtarzem Sanktuarium Ecco Homo św. Brata Alberta na Prądniku Czerwonym w Krakowie. Wspomnienie liturgiczne św. Alberta Chmielowskiego przypada 17 czerwca, w diecezji sosnowieckiej, której jest głównym patronem, obchody mają rangę uroczystości.

Kard. Karol Wojtyła powiedział o nim: „rzucony na kolana przed majestatem Bożym, upadł na kolana przed majestatem człowieka i to najbiedniejszego, najbardziej upośledzonego, przed majestatem ostatniego nędzarza”. W latach 1944-1950 ks. Karol Wojtyła napisał dramat poświęcony Bratu Albertowi pt. „Brat naszego Boga”. Sztukę zaczęto wystawiać w polskich teatrach zaraz po wyborze kard. Wojtyły na papieża. 22 czerwca 1983 roku na Błoniach krakowskich Jan Paweł II beatyfikował go, a sześć lat później, 12 listopada 1989 roku, w Rzymie kanonizował Brata Alberta. W 1997 r. Krzysztof Zanussi nakręcił film na podstawie sztuki „Brat naszego Boga” i pod tym samym tytułem.

 

Źródło: Internet

Polecamy: Bylebym pozyskał Chrystusa. Rekolekcje

Opublikowano

Zakończenie roku szkolnego 2021

Czcigodni Księża, Katecheci, Nauczyciele,

Ten rok szkolny był trudny zarówno dla dzieci, młodzieży jak i grona pedagogicznego. Na szczęście po długiej przerwie udało się wszystkim wrócić na chwilę do szkoły, spotkać, porozmawiać, stanąć przy tablicy.

Niebawem koniec roku szkolnego oraz formacyjnego różnych grup: ministrantów, lektorów, scholi itp. Warto docenić zaangażowanie dzieci
i młodzieży – cenną nagrodą może być książka wybrana ze specjalnej oferty Wydawnictwa św. Stanisława BM. Postarajmy się, by pomimo wielu trudności w pamięci dzieciom zostały dobre wspomnienia.

Oferta dostępna tu: Książki na nagrody

Zachęcamy gorąco do skorzystania z propozycji wydawniczej w promocyjnych cenach!