Zdumienie Boga. Życie papieża Lucianiego – bł. Jana Pawła I
Jan Paweł I, dziś błogosławiony, zapisał się w historii Kościoła pontyfikatem trwającym zaledwie 33 dni. Mimo krótkiej posługi na Stolicy Piotrowej pozostawił po sobie pamięć człowieka prostoty, dobroci i pogody ducha. Do dziś jest chętnie wspominany, zwłaszcza w rodzinnych stronach we Włoszech.
Książka „Zdumienie Boga. Życie papieża Lucianiego” to biograficzna opowieść o życiu Albina Lucianiego – od dzieciństwa spędzonego w Canale d’Agordo, przez lata kapłańskiej i biskupiej posługi, aż po wybór na papieża oraz nagłą śmierć, która poruszyła wiernych na całym świecie.
Publikacja ukazuje drogę człowieka, który swoim stylem bycia zdobył serca wielu ludzi i został zapamiętany jako „papież uśmiechu”.
Czego dowiesz się z książki?
- dlaczego Jan Paweł I nazywany jest „papieżem uśmiechu”,
- jakie cechy i talenty wyróżniały Albina Lucianiego,
- w jakich okolicznościach został wybrany na papieża,
- jak wyglądały ostatnie dni jego pontyfikatu,
- dlaczego pamięć o nim pozostaje żywa do dziś.
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację?
To wartościowa propozycja dla osób zainteresowanych historią Kościoła, życiem papieży, a także duchowym dziedzictwem bł. Jana Pawła I. Książka pozwala lepiej poznać postać, której krótki pontyfikat do dziś budzi zainteresowanie.
Autorzy
Nicola Scopelliti – dziennikarz, wieloletni współpracownik i rzecznik arcybiskupa Fouada Twala, łacińskiego patriarchy Jerozolimy. Znawca Bliskiego Wschodu oraz problematyki Kościoła katolickiego w Ziemi Świętej.
Francesco Taffarel – włoski duchowny, osobisty sekretarz biskupa Albina Lucianiego, przyszłego papieża Jana Pawła I.
„«My, chrześcijanie, jesteśmy dziećmi nadziei, jesteśmy zdumieniem Boga». W tym prostym przekonaniu, odbijającym się w jego osobowości pierwej niż w słowach, skrywa się urok papieża Lucianiego, który w przeciągu niewielu dni zdobył sobie sympatię świata. Ostatecznie jest to urok wiary, która nieustannie błyszczała w nim, spontaniczna i absolutnie niezbędna, niczym życiodajny oddech”.
(kard. Angelo Scola)
„Jego [Jana Pawła I] uśmiech był wyrazem radości wewnętrznej, a nie słabości charakteru. «Radości – mówił – nie trzeba ukrywać, trzeba nią promieniować. Chrześcijanin apostołuje także wtedy, kiedy rozsiewa radość». Jego spojrzenie było utkwione w Pana, którego uważał za krynicę miłości, zrozumienia dla ludzkich ograniczeń, obietnicę przebaczenia, źródło nadziei i ufności”.
(bp Maffeo Ducoli)
