„Dar i Tajemnica” to osobisty zapis wspomnień Karola Wojtyły – Jana Pawła II z drogi powołania do kapłaństwa. Podczas lektury wnikniemy w poszczególne etapy rozeznawania, a także poznamy różne ciekawostki z życia przyszłego papieża:
- Dlaczego Karol Wojtyła nie został karmelitą?
- Ile mszy prymicyjnych miał Karol Wojtyła?
- Na czym polegało „uczenie się Rzymu” podczas studiów doktoranckich?
Myśli o Karmelu
Karol Wojtyła, przygotowując się do kapłaństwa, nawiązał kontakt z ojcami karmelitami. Znał ich duchowość jeszcze z czasów wadowickich i, jak wiemy, nosił szkaplerz karmelitański. Na kartach „Daru i Tajemnicy” wyznaje, że myślał o wstąpieniu do zakonu karmelitów. Czytelnicy książki kard. Re, „Trzej święci papieże z bliska” mieli okazję poznać podobną historię związaną z życiem Pawła VI, który również rozważał drogę zakonną. Myślał o zostaniu benedyktynem, jednak uniemożliwiło mu to słabe zdrowie.
Jan Paweł II wspomina, że wybór drogi zakonnej odradził mu kard. Sapieha, formułując proste przesłanie: „Trzeba najpierw dokończyć to, co się zaczęło” („Dar i Tajemnica”, s. 26).
Wawel, Dębnik, miasto rodzinne… – Msze prymicyjne Karola Wojtyły
Formacja seminaryjna Karola Wojtyły przypadła na bolesne czasy wojny, dlatego odznaczała się różnymi niestandardowymi rozwiązaniami. Same święcenia kapłańskie przyszłego papieża zostały przyspieszone i odbyły się w dniu, kiedy zwykle się ich nie udziela. Kardynał Sapieha wybrał termin 1 listopada ze względu na zbliżający się wyjazd Karola Wojtyły do Rzymu. W „Darze i Tajemnicy” znajdziemy wyjaśnienie, w jaki sposób udało się spełnić wszystkie obowiązkowe działania, aby można było zaplanować święcenia na 1 listopada 1946 roku.
Msza prymicyjna Karola Wojtyły przypadała na Dzień Zaduszny. W tym dniu każdy kapłan może odprawić trzy Msze św., dlatego prymicje neoprezbitera Wojtyły przybrały ten potrójny charakter. Swoje pierwsze trzy Msze św. celebrował w krypcie św. Leonarda na Wawelu.
Ponadto Karol Wojtyła miał jeszcze Msze prymicyjne w swoim ówczesnym kościele parafialnym pw. św. Stanisława Kostki na Dębnikach oraz w kościele pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach. Następnie Karol Wojtyła celebrował Msze prymicyjne dla środowisk, z którymi był związany – Teatru Rapsodycznego oraz podziemnej organizacji „Unia”.
Rzym Karola Wojtyły
Karol Wojtyła wyjechał do Rzymu już pod koniec listopada 1946 roku, więc kilka tygodni po swoich święceniach. Była to jego pierwsza podróż zagraniczna, której celem było uzyskanie doktoratu. W „Darze i Tajemnicy” Jan Paweł II wspomina różne wydarzenia z tamtego okresu swojego życia. Pisze o poznawaniu Wiecznego Miasta, co było inspirowane refleksją ówczesnego rektora krakowskiego seminarium:
„(…) dla tego, kto ma szczęście zatrzymać się w stolicy chrześcijaństwa, bardziej niż studia (doktorat z teologii można zrobić wszędzie!) ważne jest uczyć się samego Rzymu” („Dar i Tajemnica”, s. 48–49).
Karol Wojtyła rozpoczął zwiedzanie Rzymu od katakumb, które wiążą się z początkami kształtowania chrześcijaństwa. Później były kolejne miejsca w Rzymie, a także inne miasta zarówno włoskie, jak i europejskie. Zbierane wówczas doświadczenia podróżniczo-duszpasterskie w znaczący sposób wpłynęły na postrzeganie kapłaństwa przez Jana Pawła II (por. „Dar i Tajemnica”, s. 50–52).
Dlaczego „Dar i Tajemnica” to książka uniwersalna?
Należy podkreślić, że „Dar i Tajemnica” to nie tylko książka o kapłaństwie Jana Pawła II, ale rodzaj duchowego przewodnika na drodze rozeznawania powołania. Ponadto znajdziemy w niej inne zagadnienia ważne dla chrześcijan, takie jak kwestia autorytetu. Na kartach „Daru i Tajemnicy” spotkamy wybitne postaci, które odegrały istotną rolę w życiu Karola Wojtyły. Poza tymi powszechnie znanymi osobami – Janem Tyranowskim, kard. Adamem Sapiehą – znajdziemy opowieści związane z kolegami z pracy w Solvayu, z seminarium… Ciekawym wątkiem jest również relacja z ks. Kazimierzem Figlewiczem – słynnym podkustoszem katedry wawelskiej z okresu II wojny światowej. Ksiądz Figlewicz był katechetą młodego Karola Wojtyły w czasach wadowickich, a później (już w okresie krakowskim) stał się jego spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Różnorodność przywoływanych osób sprawia, że każdy czytelnik może znaleźć postać, z której dziedzictwa będzie mógł zaczerpnąć.
Zaproszenie
„Dar i Tajemnica” to lektura, która przemawia do serca. Dla poszukujących, rozeznających, pytających – i dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć, czym jest kapłaństwo.
Sięgnij po „Dar i Tajemnicę” i zobacz kapłaństwo oczami świętego papieża. To lektura, która inspiruje i zaprasza do osobistej refleksji.