122575316 sklep@stanislawbm.pl
Koszyk (0)
Kategorie
PL / zł
Lista wpisów
Lista wpisów

Tymoteusz i Tytus – uczniowie św. Pawła. Przesłanie dla współczesnego chrześcijanina

27.01.2025
#TYTUS I TYMOTEUSZ
#ŚWIĘTY PAWEŁ
#LISTY APOSTOLSKIE

Dzień po święcie nawrócenia św. Pawła wspominamy jego uczniów, Tymoteusza i Tytusa. Apostoł dedykował im w sumie trzy listy, które znalazły się w kanonie Nowego Testamentu.

  • Kim byli Tymoteusz i Tytus?
  • Jakie przesłanie zawierają listy do Tymoteusza i do Tytusa?
  • Jaką wartość stanowią dzisiaj dla nas te teksty?

Kim był Tymoteusz – uczeń Apostoła Narodów?

Tymoteusz urodził się w Listrze, w Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja). Pochodził z rodziny mieszanej – jego matka, Eunike była Żydówką, natomiast ojciec miał korzenie greckie. Z przekazów biblijnych znamy również imię babki Tymoteusza – Lois. Wiemy, że Eunike i Lois odznaczały się pobożnością, a Tymoteusz bardzo wcześnie rozpoczął swoją drogę z Panem.

Chrzest przyjął z rąk św. Pawła, który również go obrzezał, co miało ułatwić działalność misyjną w środowisku żydowskim. Tymoteusz towarzyszył Pawłowi w jego misjach, a także samodzielnie realizował zadania powierzone mu przez apostoła. Z czasem Paweł, mimo młodego wieku Tymoteusza, uczynił go biskupem Efezu. Zachęcał do rozsądnej pewności siebie:  

„Niechaj nikt nie lekceważy twego młodego wieku, lecz wzorem bądź dla wiernych w mowie, w obejściu, w miłości, w wierze, w czystości!” (1 Tm 4,12).

Jakie przesłanie zawierają listy do Tymoteusza?

Z treści listów Pawłowych przebija bliski, ojcowski stosunek apostoła do Tymoteusza. Święty Paweł nazywa Tymoteusza wprost „najdroższym synem” (1 Kor 4, 17), „bratem” (1 Tes 3, 2), „pomocnikiem” (Rz 16, 21). Świadczy to, o tym, że pierwsi chrześcijanie dosłownie realizowali zapowiedź Jezusa: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,35).

Paweł Apostoł instruuje Tymoteusza, w jaki sposób pełnić posługę biskupią. Listy do Tymoteusza stanowią skarbnicę mądrości dla duszpasterzy. Ponadto znajdziemy w nich fundamenty nauki chrześcijańskiej. Przyjrzyjmy się wybranym.

Chrystus przyszedł na świat, by zbawić grzeszników

Na samym początku swojego listu do Tymoteusza Paweł dziękuje Bogu za swoje powołanie do niesienia światu Imienia Jezus. Równocześnie uznaje swoją grzeszność, udowadniając tym samym, że nie przypisuje sobie żadnej zasługi w dążeniu do zbawienia. Wie, że to Jezus zrobił pierwszy krok w stronę człowieka i przypieczętował swoją miłość ofiarą krzyża. „Nauka to zasługująca na wiarę i godna całkowitego uznania, że Chrystus Jezus przyszedł na świat zbawić grzeszników, spośród których ja jestem pierwszy” (1 Tm 1,15).

Bóg pragnie Twojego zbawienia

Paweł radzi Tymoteuszowi, by zachęcał wiernych do modlitwy za sprawujących władzę. Chce, by chrześcijanie mogli w pokoju wzrastać w wierze. Uważa, że podoba się to Bogu: „który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tm 2,4).

Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik... Chrystus Jezus

Paweł zwraca też uwagę na kwestię pośrednictwa między ludźmi a Bogiem. Wskazuje, że naszym jedynym Pośrednikiem jest Jezus, a zatem każdy z nas może zwracać się bezpośrednio do Niego. Zbawiciel pojednał ludzkość z Bogiem, burząc mur, który grzech wzniósł między nami (por. 2 Kor 5,19–20). „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie” (1 Tm 2,5–6).

Drugi list do Tymoteusza

Drugi List do Tymoteusza jest nazywany testamentem św. Pawła. Padają w nim słynne słowa:

„Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem” (2 Tm 4,6–7).

Jest to niezwykle poruszający list człowieka, który wie, że za chwilę zostanie zabity. Równocześnie wyraźnie ujawnia się w nim fenomen chrześcijańskiej nadziei. Paweł odchodzi spełniony, a właściwie przechodzi ze śmierci do życia, ponieważ wie, że czeka na niego Pan, który weźmie Go w swoje ramiona. Wstanie nowy dzień, który nie zna zachodu.

Paweł dziękuje Bogu za wiarę Tymoteusza i daje mu ostatnie pouczenia. Mówi, by był mężny i strzegł „depozytu wiary”, czyli dbał o czystość przekazu Ewangelii, bez nadinterpretacji i przekształceń. To zalecenie każdy z nas może odbierać osobiście. Wybory, których dokonujemy dziś wpłyną na to, czy u kresu będziemy mogli powtórzyć wyżej przywołane słowa Pawła.

Tytus – wierny współpracownik św. Pawła i biskup Krety

O Tytusie wiemy znacznie mniej niż o Tymoteuszu. Na podstawie wzmianek zawartych w listach Pawłowych możemy ustalić, że Tytus był chrześcijaninem nawróconym z pogaństwa. Pochodził z rodziny grecko-rzymskiej, a po nawróceniu przyjął chrzest z rąk św. Pawła. Podobnie jak Tymoteusz towarzyszył Pawłowi w jego misjach, a czasem był jego posłańcem. To on przekazał listy od Pawła wspólnocie w Koryncie. W ostatnich latach życia Paweł ustanowił Tytusa biskupem Gortyny na Krecie.

Dlaczego warto poznać treść Listu do Tytusa?

W Liście do Tytusa św. Paweł przedstawia zasady zdrowej nauki. Mówi, między innymi, byśmy „wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie” (Tt 2,12). Z tych słów płynie przesłanie pokoju – Paweł przestrzega nas przed bezrefleksyjną pogonią za spełnianiem własnej ambicji, która może dotyczyć bardzo różnych rzeczy: chęci uznania w oczach innych, majątku, sławy itp. Zachęca nas do podejmowania rozsądnych decyzji i oceniania rzeczywistości zgodnie z kryteriami Boga.

W Liście do Tytusa zostało zawarte wiele szczegółowych wskazań dotyczących, między innymi życia rodzinnego, kierowania wspólnotą czy stosunku wobec władzy. Są one bardzo wymagające, jednakże św. Paweł dba o odpowiednie rozłożenie akcentów. Dobre uczynki, niekiedy wręcz heroiczne, mają być konsekwencją doświadczenia miłości Boga, który uczynił nas swoimi dziećmi. A skoro jesteśmy Jego dziećmi, mamy nadzieję na otrzymanie dziedzictwa – życia wiecznego.

„Wieczne” odnosi się nie tylko do wymiaru czasowego, ale do jakości życia – w pełni. Życie wieczne będzie się odznaczało charakterystycznym „stylem”, który objawia nam Ewangelia. Możemy powiedzieć, że ucząc się w tym życiu postępować według ewangelicznych zasad, niejako „przyzwyczajamy się” stylu życia właściwego dla Królestwa Bożego.

Pozostaje pytanie: jak? Jak zachować się w określonych sytuacjach, by było to zgodne z wizją Boga? Odpowiedź została zawarta w Nowym Testamencie. Zbiór szczegółowych wskazań, na przykład dla poszczególnych stanów, znajdziemy między innymi w listach Pawłowych.

Podsumowanie

Postaci Tymoteusza i Tytusa, a przede wszystkim treść adresowanych do nich listów skłaniają nas do przemyślenia na nowo swoich motywacji bycia chrześcijaninem. Bóg mnie wybrał i powołał. Stawką jest życie wieczne, a otrzymanie tego dziedzictwa zależy od mojego wiernego mówienia Bogu: tak. Nie tylko słowem, ale również każdą swoją decyzją i podjętym działaniem. Uczenie się odpowiadania na Boże wezwanie w codzienności to długotrwały proces. Przyniesie on oczekiwane owoce, jeśli zachowamy tożsamość ucznia, czyli postawę nieustannej gotowości do podążania za słowem Boga.

Bibliografia: