Poznaj niezwykłą historię kobiety, która całym sercem odpowiedziała na Boże wezwanie. Błogosławiona Maria Bernardyna Jabłońska – prosta dziewczyna z Roztocza – stała się współzałożycielką zgromadzenia albertynek. Jej życie to opowieść o nonkonformizmie, pokonywaniu kryzysów i odkrywaniu Boga w codziennych obowiązkach.

Podczas lektury wpisu dowiesz się m.in.:

• jak spotkanie z Bratem Albertem wpłyneło na jej wybór drogi życiowej,
• w jaki sposób łączyła kontemplację z zaangażowaniem na rzecz ubogich,
• dlaczego w jej celi mieszkała… wiewiórka.

Odkryj, jak zasada „czyńcie dobrze wszystkim” stało się życiowym mottem bł. Bernardyny Jabłońskiej.

Geneza powołania i pierwsze kroki w zakonie

Błogosławiona Maria Bernardyna Jabłońska urodziła się 5 sierpnia 1878 roku we wsi Pizuny na Roztoczu. Wychowała się w rodzinie rolniczej. W wieku 15 lat straciła matkę, co wpłynęło na to, że zaczęła prowadzić intensywne życie kontemplacyjne i równocześnie odkrywać w sobie powołanie do życia zakonnego. Przełomowym momentem okazało się spotkanie z Bratem Albertem oraz grupą albertynów i albertynek podczas odpustu ku czci św. Antoniego w Horyńcu. Niedługo po tym wydarzeniu osiemnastoletnia Maria, mimo sprzeciwu ojca, wstąpiła do kształtującego się zgromadzenia albertynek. Na początku pracowała w Miejskim Domu Kalek w Krakowie. Wiemy, że zetknięcie z niewyobrażalnym cierpieniem, a także przestępczością, która nierzadko rozwiała się w środowisku ubogich, doprowadziły młodą zakonnicę do kryzysu powołania. Siostra Bernardyna Jabłońska zdołała jednak przejść przez tę „noc ciemną”, między innymi z pomocą Brata Alberta. Stopniowo uczyła się odkrywać Chrystusa w prostych czynnościach, które wykonywała – w pracy w kuchni, ogrodzie, szyciu, praniu, a także rozpoznawać Go w osobach potrzebujących.  

Starsza siostra, matka... atmosfera w rodzienie albertyńskiej

Po kilku latach zgodnie z decyzją Brata Alberta została „starszą siostrą”, czyli przełożoną albertynek. W swojej duchowości bł. Bernardyna Jabłońska znakomicie potrafiła łączyć kontemplację ze służbą. Siłę do niesienia pomocy ubogim czerpała podczas nocnych adoracji Najświętszego Sakramentu. Jej relacja z Jezusem przynosiła realne owoce. Z zachowanych wspomnień albertynek, które osobiście poznały matkę Bernardynę Jabłońską, wiemy, że umiała ona wprowadzić w zgromadzeniu wyjątkową atmosferę. Tytuł „matka” nie był tylko formalny. Nawet Brat Albert pytał siostrę Bernadynę: „Co ty robisz, że tak wszyscy cię kochają?” (Stelmach).

 

Szczególny charakter środowiska albertyńskiego wyrażają cytaty bł. Bernardyny Jabłońskiej, jak choćby ten mówiący o sposobie pomagania ubogim:

Moje siostry naśladujcie „tatusia” [o Bracie Albercie], szukajcie biednych i opuszczonych, a dobrze wam będzie. Tatuś mówił, że kto się z biednym dzieli, temu nigdy nie braknie.

(za: Stelmach)

Serce otwarte na piękno stworzenia

Błogosławiona Bernardyna Jabłońska, pochodząca z pięknego regionu Polski (Roztocze), odznaczała się szczególnym zamiłowaniem do świata przyrody. Dlatego tak chętnie przebywała w albertyńskiej pustelni w Zakopanem na Kalatówkach. Z jej pobytów w tym miejscu zachowały się teksty, w pełni wyrażające ducha franciszkańskiego. Bernardyna cieszyła się „ciemną mgłą deszczyku”, „obłoczkami niebieskimi” i „cudownie pięknym słońcem” (por. Machniak, 309) . Kontemplując piękno stworzenia, uwielbiała jego Stwórcę.

W domu sióstr albertynek w Krakowie do dziś można zwiedzać celę bł. Bernardyny Jabłońskiej. Uwagę odwiedzających przykuwa niewielka klatka. Jak wspomniano, duchowość bł. Bernardyny Jabłońskiej możemy określić jako franciszkańską, dlatego nie dziwi fakt, że miała swojego pupila. Zaskoczenie może wzbudzić gatunek – przez pewien czas towarzyszką błogosławionej Bernardyny była wiewiórka.

Współzałożycielka zgromadzenia sióstr albertynek

Siostra Bernardyna Jabłońska jest uznawana za współzałożycielkę zgromadzenia sióstr albertynek. Brała udział w opracowywaniu konstytucji oraz reguły zakonnej, w czym pomagał jej opiekun zgromadzenia, ks. Czesław Lewandowski.

Beatyfikacja Bernardyny Jabłońskiej

Błogosławiona Bernardyna Jabłońska zmarła 23 września 1940 roku w Krakowie. Jedno z jej ostatnich poleceń brzmiało: „Czyńcie dobrze wszystkim”. Beatyfikował ją Jan Paweł II 6 czerwca 1997 roku podczas Mszy św. celebrowanej pod Krokwią w Zakopanem.

Bibliografia